Flamingo’s op de grens van Zuid-Holland en Zeeland

De flamingo’s hebben het voorjaar in hun koppies. Het leek wel een balzaal met dansende flamingo’s. Ze stappen parmantig rond met hun lange nekken uitgestrekt. Af en toe schudden sommigen met hun; een beetje plukken aan de veren en het spreiden van hun zwart-roze vleugels.

Op de grens van Zuid-Holland en Zeeland ligt het Grevelingenmeer. Het was ooit een zeearm, maar werd door de Deltawerken afgesloten van zee en is nu het grootste zoutwatermeer in West-Europa.

Bij Battenoord overwinteren flamingo’s. Ze broeden in het voorjaar en zomer in het Zwillbrocker Ven, een meer net over de grens van Duitsland.

Flamingo’s zijn al 50 jaar hier in de Grevelingen. De eerste waarneming dateert van februari 1975 met 7 exemplaren. Het waren vogels van de Zuid-Amerikaanse ondersoort Phoenicopterus ruber chilensis en een van de ondersoort roseus.

In de loop der tijd is hun aantal gegroeid tot meer dan 50 exemplaren. Een informatiebord geeft aan dat er minstens vier (onder)soorten zijn, maar dat deze soorten ook nog eens met elkaar gekruist zijn. Het beste kunnen we ze herkennen aan hun poten. Maar laat dat nou het lastigste zijn om te zien bij die vogels. Ach ze zijn zo ook wel mooi.

Dintelse Gorzen en Steenbergse Vliet

Het ligt eigenlijk in een uithoek  in het westen van Brabant; de Dintelse Gorzen. Vlakbij het Volkerak mag de natuur haar gang gaan en is er een prachtig natuurgebied ontstaan.

Maar op deze vroege voorjaarsdag kiezen we voor een wandeling langs de  Steenbergse Vliet. Daar is een wandelroute van 2 km uitgezet. Vanaf een oude dijk is een mooie kijk op het moerasachtig gebiedje.

Steenbergse Vliet
De Steenbergse Vliet mondt via de sluizen van Benedensas uit in het Volkerak. Deze sluizen beschermden vanaf 1824 het achterliggende gebied tegen hoge vloedstanden. Deze functie verdween toen na de voltooiing van de Deltawerken, het getij in het Volkerak verdween.

Tot zo’n 50 jaar geleden had de Vliet grote betekenis voor de scheepvaart; o.a. suikerfabrieken, zand- en grindbedrijven hadden hun vestiging aan het water voor de aan- en afvoer van grondstoffen en producten.

Weekje sneeuw

Nu met de Corona-lockdown is het van belang toch naar buiten te gaan, ook al is het weer niet zo uitnodigend. De afgelopen week was het wel glibberen en glijden over de paden, maar het zonnetje en het ijsplezier, dat kinderen eraan beleefden, was onvergetelijk.

Iglo bouwen bij school

Toch nog mooie plaatjes kunnen schieten:

Belangrijk is een ommetje te maken en proberen te verbinden met de natuur. Vanuit de huiskamer is het leuk om de vogels te observeren die van de zaden komen eten:

En de houtduiven hebben er al weer zin in; ze flirten met elkaar en één probeert het nest van vorig jaar uit.

Leven bij Oosterschelde

Het oostelijke deel van de Oosterschelde is altijd boeiend. Ook al zijn er geen spectaculaire vogels van dichtbij te ‘schieten’, is een steenloper wel ‘bereid te poseren’.

Diverse ‘stillevens’ vallen hier te ontdekken:

Ook de schelpen langs de waterkant zijn het fotograferen waard:

Het schuim van het water raakte bevroren en toonde zo een mooie vloedlijn:

Vogels in de tuin

Eén van de leuke dingen om in de winter vanuit huis te doen: vogels kijken.

Met wat voer, o.a. pinda’s zijn diverse vogels te lokken.

Zoals deze koolmees en roodborstje:

De houtduiven zijn alweer bezig met het voorbereiden op hun nageslacht.
Ze koeren en flikflooien met elkaar. Eén houtduif zit zich heerlijk op te tutten:

Om een puttertje te zien in een stadstuin is belevenis.
Hij eet de zaadjes uit het onkruid dat groeit in de regengoot van de schuur.
Later smikkelt hij van de uitgebloeide Rudbeckia:

Dosis natuur

In tijden van Corona moeten we extra goed op onze gezondheid letten. Een wandeling maken is een van de beste manieren.

 
Een groene omgeving, in de natuur, is zeer goed. Zoals bij het Zuiderpark, waar ganzen onverstoorbaar hun kostje bij elkaar sprokkelen:

Het beste is een ‘blauwe’ omgeving: bij zee. Lekker struinen langs de waterkant. Ook al is het winderig en laat de zon zich niet zien. Zoals hier bij de Tweede Maasvlakte:

IJsvogeltje bij Oosterschelde

Met een hoog schrillend geluid vliegt’ie weg over het wateroppervlakte: het ijsvogeltje. Net op tijd heb ik een foto kunnen maken.

Vorige maand zag ik hem al zitten op de kade bij het voormalig haventje aan de Oosterschelde. Toen zat hij zich op te warmen in de ondergaande zon. Nu was’ie er weer. Voordat ik er een foto van kon maken, vloog hij naar een drooggevallen rotsblok. Daar kon ik hem wel ‘schieten’. Wel in de verte, maar toch. Ik ben er blij mee.

De Oosterschelde begint droog te vallen en op de wad-achtige delen krioelt het van de vogels. Te ver weg om zelfs met een telescoop te zien welke vogelsoorten het zijn. Scholeksters zitten wat dichterbij en zijn zo goed te identificeren. Ook de wulpen met hun lange, kromme snavel zijn makkelijk te ontdekken.

Iets dichterbij scharrelen tureluurs hun kostje bijeen:

Steenlopertjes foerageren langs de waterkant en tussen de schelpen:

Deze frisse, zonnige dag wordt afgesloten met een deel van een regenboog: