Oeverzwaluwen Vogelkijkhut Maasvlakte 2

 
De Tweede Maasvlakte.

Het ziet eruit als één groot industriegebied.

Toch is er rekening gehouden met de natuur. Voor de aanleg van Maasvlakte 2 was het natuurgebied rondom de Oostvoornsemeer en de Slikken van Voorne al bijzonder met zonnende zeehonden op de zandplaten en watervogels.

 

Sinds vorig jaar is een vogelkijkhut aangelegd dat uitzicht geeft aan de Vogelvallei dat niet zo lang geleden speciaal gemaakt is voor de vogels. De kijkhut staat bovenop een muur, die zo is ontworpen dat er oeverzwaluwen broeden. Nu is de tijd dat de jongeren uitvliegen en zitten op de reling vlak voor de gaten in de kijkhut te soezelen. Op nog geen halve meter zijn ze te zien en te fotograferen.

Vaak genoeg zijn er lepelaars, maar ook kievieten, diverse ganzen in het water en langs de kanten te zien.

 

Bij het strand aan de andere kant van de Maasvlakte scharrelen sprinkhaantjes rond tussen het grind en onkruid. Je ziet ze niet, pas als ze een sprongetje maken, vallen ze op.

Met moeite heb ik er eentje kunnen fotograferen. Dit beestje was donker en de eerste naam die me te binnen viel, was: negertje. Zou deze naam nog gebruikte mogen worden, zo vroeg ik mij af. Maar het zou net zo goed een andere soort kunnen zijn.

Zoomland, ‘achtertuin’ van Bergen op Zoom

Hollandse winterse kleuren noem ik het, maar dat is het niet.

We zijn in Brabant en een glooiend stukje heide probeer ik te ‘vangen’ in een schets. Winterse kleuren, die typerend zijn voor de Lage Landen in februari. Subtiele kleuren met een vleugje paars, maar toch nog overwegend bruin door de kale takken. De zon maakt er een lappendekentje van.

 

We zijn ten oosten van Bergen op Zoom in een bosachtig gebied, Zoomland. Loof- en dennenbomen, afgewisseld met stukjes heide en zandheuvels. Het autogeroezemoes van de snelweg, die ten westen van het gebied loopt, vormt de achtergrond van het getwiet van overvliegende vogeltjes en het geroffel van spechten; links en rechts in het bos.

Het bospad tussen de dennen geurt nog naar winter; muffig met dennengeur.

 

Zoomland zal wel niet bebouwd zijn, doordat het ooit een landgoed is geweest. Nu als natuurgebied is het eigendom van Stichting Brabants Landschap. Het vormt voor de stedelingen van Bergen op Zoom een prachtige ‘achtertuin’.  

 

Even winter in het park

 

Sneeuwfoto’s genoeg te zien op internet, toen afgelopen dinsdag het sneeuwde. De meeste foto’s waren door de bewolking bijna zwart/wit.

De volgende ochtend scheen de zon en toen zag het park er een stuk kleurrijker uit.

 

Vogels zaten langs de kant wat te suffen, hopend op een hapje te krijgen van voorbijgangers.

 

De zon liet de rietpluimen in een gouden gloed stralen.

Ommetje Rucphen

Het is een lapje grond, dat in eerste instantie een rommelig bosje lijkt. Mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt door een bord dat erbij staat. Dit bosje is onderdeel van ommetje ‘De Achterhoek, Rucphen’. Hier is NatuurWerkgroep Gemeente Rucphen (NWGR) actief, die het beheert.

 

In het midden ligt een heidepoel. Door planfout is er nooit water in deze poel komen staan, wel heide. De vrijwilligers van de werkgroep hebben alle houtopslag uit de poel verwijderd en ook exoten uit het bosje verwijderd.

 

Nu bij deze zachte winter blijkt het een lustoord voor paddenstoelen en zwammen te zijn.

 

Het mooiste is de stijfselzwam. Drillige witte klodders, alsof iemand geprobeerd heeft een nieuwe taart te verzinnen voor ‘Heel Holland bakt’, maar waarbij de gelatine mislukt is en uit frustratie in het bos heeft gegooid. Nee, het is de natuur zelf. Ook de Gele trilzwam is bijzonder.

 

Het bos hoort bij het Natuur Netwerk Brabant en ligt aan de Gastelseweg – Gastelsebaan. 

Land van de Hobbit

Onder de rook van de Maasvlakte ligt Voorne’s Duin. Afgelopen week met nog wat sneeuw op beschaduwde plekken, raak ik ‘betoverd’ door de rare groeivormen van de bomen.

 

Als ik thuis later het boek ‘De Hobbit’ lees, kan ik mij een levendige voorstelling maken over het land van de Hobbit met name het duistere Demsterwold, waar de Hobbit met zijn vrienden in verdwalen.

Kastanjes rapen in het bos

Het dorp Rucphen is in de 14^e eeuw ontstaan. Rondom het dorp lagen enkele veengebiedjes. Dit veen is door de bewoners voor eigen gebruik afgegraven.

De naam Rucphen is samengesteld uit rug / ruig = lange hoogte en ven of veen.

 

Rucphense bossen

Oorspronkelijk was dit stuifzandgebied met heide. Om te voorkomen dat het zand teveel zou stuiven, werden naaldenbomen aangeplant in het begin van de 20e eeuw. Een deel ervan wordt gebruikt als militair oefenterrein.

 

In het naaldbos staan ook veel tamme kastanjes en hebben we een lekker maaltje bijeen kunnen rapen. Even in de magnetron, pellen en dan smikkelen en smullen.

 

Nog niet zoveel paddenstoelen te ontdekken door het droge najaar. Maar wel enkele fraaie exemplaren om te schieten:

Afschrikwekkend Galgenveld

De bekendste misdadiger van Breda was Adriaan van Campen. Op 17 april 1787 werd hij veroordeeld wegens het leggen van brandbrieven en het stichten van brand in verschillende boerderijen. Op de Grote Markt werd op een schavot zijn rechterhand afgehouwen, waarna hij werd geradbraakt. Uiteindelijk werd zijn hoofd afgehouwen. Zijn lichaam werd verbrand, een symbolische straf, hij was immers veroordeeld wegens brandstichting. Het hoofd werd op een pin werd gezet boven op een paal op het Galgenveld. Zijn rechterarm, waarmee hij de misdaden gepleegd had, werd ook aan de paal vastgemaakt, samen met het ijzeren potje en het vuurgereedschap dat hij gebruikt had bij de brandstichtingen, tot een spiegel van anderen die zich schuldig zouden willen maken aan dergelijke feiten. (Erfgoedweb)

Zo’n straf uit vroegere tijden is wel wat anders dan tegenwoordig; 50 uur taakstraf voor brandstichting is niet ongewoon.

 

Op het galgenveld stond de galg van Breda. Het lag aan een druk bereden weg ter afschrikwekking voor voorbijgangers. Het galgenveld wordt al eeuwenlang niet meer gebruikt. Van de galg is niets meer te zien, behalve de naam is behouden gebleven. Het lag nabij het huidige Cadettenkamp.

Het Cadettenkamp is het zuidelijke deel van het natuurgebied Teteringse Heide. Het gebied is genoemd naar de cadetten van de Koninklijke Militaire Academie, die hier oefeningen houden. Een deel is een open gebied met heuvelachtige stuifzand en door de elementen merkwaardig gevormde bomen.

De heide begint te bloeien, hoewel sommige struikjes bruin zijn door de droogte van deze zomer.